Pubers en liefdesverdriet - omgaan met liefdesverdriet

Verliefd zijn, vlinders in je buik, de eerste zoen, het eerste afspraakje; de verkering wordt serieuzer of het blijft lekker simpel. En dan op een dag is het over. Ben je opeens je maatje kwijt. Wat nu? Huilen, stil zijn, schreeuwen, met iemand erover praten. Of  misschien kruip je wel stil in een hoekje weg.

Velen van u zullen het herkennen, maar nu gaat het niet over u maar over uw puber. Hij of zij heeft zichtbaar verdriet. U wilt graag helpen, het verdriet weghalen en weer de vrolijke puber te voorschijn toveren.
Om er achter te komen hoe u zou kunnen reageren is het handig om eerst iets meer te weten over liefdesverdriet. Problemen binnen de liefdesrelatie leveren, in verhouding met alle andere veranderingen tijdens de pubertijd, behoorlijk veel stress op bij pubers. Logisch dus dat de meeste mensen zich hun eerste liefdesverdriet nog zo goed herinneren.

Zeven manieren van reageren op liefdesverdriet
De reacties op liefdesverdriet kunnen grofweg op zeven manieren worden verdeeld:
1.    Confrontatie: het gesprek aangaan met de ex om zo de oorzaak van de breuk te achterhalen en de situatie beter te kunnen begrijpen.
2.    Palliatief reactiepatroon: afleiding zoeken om niet aan het probleem te hoeven denken, door bijvoorbeeld drank of extreem veel gaan werken.
3.    Vermijding: de zaak op zijn beloop laten of uit de weg te gaan.
4.    Sociale steun zoeken: het zoeken van troost en begrip bij anderen.
5.    Depressief reactiepatroon: zich volledig door het probleem in beslag laten nemen. Dit uit zich voornamelijk in piekeren.                                                                                                                 Bron: Istockphoto.com
6.    Emoties uiten: het laten blijken van ergernis en kwaadheid.
7.    Optimisme: geruststellende en troostende gedachten.                                                                                               

De reactie van pubers van zestien tot achttien jaar:
Over het algemeen uiten pubers van zestien tot achttien hun verdriet door te gaan piekeren en hun ex te vermijden. Meiden zoeken iets meer steun bij hun omgeving dan jongens. Dat pubers van deze leeftijdgroep over het algemeen weinig steun zoeken bij bijvoorbeeld hun ouders is verklaarbaar. Pubers zitten juist in de fase dat ze zelfstandig willen worden en zich los proberen te maken van hun ouders. Het is dan voor velen van hen moeilijk om zich opeens weer wel afhankelijk op te stellen.

Wat wordt er van u verwacht?
Voor u is het goed om te weten dat, ook al laat de jongere niet zien dat hij of zij uw aandacht, steun en liefde nodig heeft, het niet betekent dat hij of zij deze ook werkelijk niet nodig heeft. Het is niet goed om u aan de puber op te dringen. Wel kunt u subtiel laten doorschemeren dat u de manier van reageren respecteert en dat u, wanneer hij of zij daar behoefte aan heeft, er zult zijn. Daarnaast is het raadzaam om het verdriet serieus te nemen, ook al lijkt het  in uw ogen onbenullig. Pubers bekijken het leven vaak zwart-wit: of u bent iemand waar ze op terug kunnen vallen of niet. Wanneer u het probleem ontkent, zal dit opgevat worden als een afwijzing en is de kans groot dat hij of zij een volgende keer geen steun meer bij u zal zoeken.

Piekeren en vermijden:
Op het eerste gezicht lijken piekeren en vermijden twee vrij negatieve manieren van reageren. Toch kunnen ze iets positiefs omvatten. Veel pubers (dat geldt overigens ook voor veel volwassenen) kunnen na een verbroken relatie niet meteen het leven weer oppakken. Als ze dat wel zouden doen, zouden ze zich schuldig gaan voelen ten opzichte van hun oude relatie. Alsof ze de relatie tekortdoen. Om dat gevoel te voorkomen blijven zij een tijdje stil staan bij de breuk.

Piekeren is voor velen een begrijpelijke reactie. Het uitgaan van een verkering kan kwetsend zijn en onzekere gevoelens oproepen. Gedachten als ‘Wat heb ik fout gedaan?’ en ‘Ben ik dan niet leuk?’ komen vaak naar boven. Zeker als er een korte periode meerdere verkeringen na elkaar uitgaan, leidt dit vaak tot meer piekeren.
Wanneer uw zoon of dochter reageert met piekeren hoeft u zich daar in eerste instantie geen zorgen over te maken. Toch is het goed om alert te zijn of uw zoon of dochter naast het piekeren zich mogelijk ook vaker dan voorheen terugtrekt uit sociale situaties. Dit kan zich uiten door vaker thuis te blijven wanneer hij of zij normaal zou uitgaan en door afspraken met vrienden om vage redenen af te zeggen. Opgelet: als het piekeren en terugtrekken voor langere tijd gepaard gaan, is er grote reden tot zorg. Het is goed om hulp in te schakelen, omdat als de combinatie van piekeren en terugtrekken voor lange tijd aanwezig is, dit tot een depressie kan leiden.

Vermijden kan een goede reactie zijn als blijkt dat alle andere reactievormen op dat moment even te veel gevraagd zijn. Doen alsof de hele relatie nooit aan de orde is geweest en de ex helemaal niet bestaat is een manier om het heftige verdriet tijdelijk niet te voelen. Pas als de rauwe kanten van het verdriet afnemen kan de puber het liefdesverdriet weer onder ogen zien en vervolgens verwerken. Voor vermijden en alle andere manieren van reageren geldt dat als het van tijdelijke aard is, het prima is. Mocht uw zoon of dochter te lang in één bepaalde  manier van reageren blijven hangen, dan is het goed om hulp te zoeken.

Conclusie:
Pubers reageren op liefdesverdriet meestal met vermijden en piekeren. Voor elke reactie geldt dat wanneer het van acceptabele duur is, dit prima is. Mocht de puber te lang in één van de reacties blijven hangen, dan is het goed om hulp te zoeken. Zeker wanneer het piekeren voor een lange tijd gepaard gaat met het terugtrekken uit sociale situaties is het raadzaam om op zoek te gaan naar hulp.
Bovenal is belangrijk dat u de manier van reageren respecteert en uw puber laat weten dat u er voor hem of haar zal zijn, wanneer hij of zij daar behoefte aan heeft.

Bron: Omgaan met liefdesverdriet. Geschreven door M.M. Meerum Terwogt en A. Mol en gepubliceerd in Kind en Adolescent nummer 26 jaargang 2005 op bladzijde 292- 304.